Słuchowisko „Delfino, aniele mój” z 1976 roku, to poetycka opowieść o miłości Zygmunta Krasińskiego do Delfiny Potockiej. Poeta poznał Delfinę w Neapolu, w Wigilię 1938 roku, a w 1839 rozpoczął z nią regularną korespondencję. W ciągu kilku lat wysłał około 700 listów i ponad 5 tysięcy kartek, w których poruszał najrozmaitsze tematy. Były to rozważania filozoficzne, zwierzenia na temat swojej twórczości, ale także przyziemne, codzienne sprawy. Delfina, będąca także adresatką jego wierszy, stała się najbardziej zaufaną przyjaciółką i powierniczką poety. Krasiński spotykał się z ukochaną rzadko, ale w zamian pisał do niej z niezwykłą częstotliwością – codziennie lub nawet kilka razy dziennie. Przede wszystkim jednak, według słów Jan Kotta: „o niezwykłości tej korespondencji mówią nie tylko jej rozmiary. Układa się ona w zadziwiający romans listowny, który można by nazwać największą powieścią polskiego romantyzmu, tą powieścią, której nie było. Ta korespondencja ma swoją dramatyczną budowę, węzły fabularne i bohaterów. Najwspanialszą ma zwłaszcza bohaterkę”.

Słuchowisko „Delfino, aniele mój”

autor tekstu: Zygmunt Krasiński, Delfina Potocka

adaptacja: Ludmiła Marjańska

reżyseria: Zofia Rakowiecka

realizacja akustyczna: Wojciech Truszczyński

Obsada:

Halina Michalska – Narratorka,

Krzysztof Orzechowski – Narrator,

Włodzimierz Press – Poeta,

Aleksandra Śląska – Delfina

Dziękuję bardzo.

Też dziękuję !

I znów mamy tu niepowtarzalny głos Aleksandry Śląskiej w krótkim poetyckim słuchowisku.Śląska grała przeważnie kobiety władcze,silne wręcz niszczycielskie. Tu nie jest inaczej.Napiszę to po raz enty: Jestem fanem Śląskiej i tylko dla niej wysluchalem tego słuchowiska.