99 lat temu urodziła się jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, Wiesława Mazurkiewicz. Przez całe życie zawodowe występowała u największych. Najdłużej była aktorką Kazimierza Dejmka, Adama Hanuszkiewicza oraz Zygmunta Hubnera.

Los sprawił, że była bardzo podobna do jednej z najbardziej ustosunkowanych i … najsłabszych polskich aktorek, Niny Andrycz. Jeszcze w Łodzi u Dejmka pani Wiesława zdecydowała się sparodiować pretensjonalną diwę, w której zakochane były głównie dwie osoby: ona sama i jej mąż, jeden z najbardziej wpływowych polskich polityków komunistycznych, Józef Cyrankiewicz. W ten sposób wyjaśniała się tajemnica powodzenia i „kariery” Andryczówny. Jak również tajemniczego głosu jaki odezwał się w słuchawce telefonu, kiedy podniósł ją Adam Hanuszkiewicz. „Jedna Nina Andrycz w stolicy wystarczy” – zawyrokował głos, który bardzo dobrze wiedział o planach stołecznego Powszechnego, by łódzką aktorkę zaangażować na etat i do czołowych ról w planach repertuarowych.

Głos miał jednak władzę i siłę przebicia. I robił wszystko czego życzyła sobie największa porażka Teatru Polskiego w Warszawie. Także Pani Wiesława wylądowała w Krakowie, gdzie stworzyła wielką kreację tytułową w „Beatrix Cenci”. Rok później uczestniczyła już jako Rachela w próbach do „Wesela”. Już wkrótce wszyscy w nim występujący jak i cała Polska mieli przekonać się, jak wielką siłą przebicia miał Hanuszkiewicz. Aktorka wraz z mężem, równie wybitnym aktorem – Gustawem Lutkiewiczem, występowała z tym reżyserem aż do 1974 r. Wtedy to Zygmunt Hubner złożył im propozycję etatu w obejmowanym właśnie przez siebie teatrze (znów Powszechny). Tu zostali do końca.

Wiesława Mazurkiewicz występowała w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia a także filmach. Jej ulubioną rolą była matka „Faraona”. Kiedy rozmawiałem z Nią przwed 25 laty, nie ukrywała swojego żalu do inscenizatorów teatralnych, że nie zrobili z niej tragicznej aktorki dramatu antycznego. Występowała w produkcjach, które przyniosły jej popularność – „Stawce większej niż życie”, „Rewizji osobistej”, „Potopie” czy „Zmiennikach”. Wielkim sukcesem była jedna z jej ostatnich ról – i to dubbingowa! Któż bowiem do dziś nie pamięta niesamowitej barwy głosu polskiej profesor McGonagall w cyklu filmów o Harrym Potterze.

"Panna de Scudery" (1971) – Radiowy Teatr Sensacji

Premiera: 27.10.71

Autor: Ernst Theodor Amadeus Hoffmann

Reżyseria: Jan Bratkowski

Obsada: Wiesława Mazurkiewicz (Magdalena de Scudery), Jerzy Zelnik (Oliwier Brusson (nieznajomy)), Zbigniew Zapasiewicz (Rene Cardillac, złotnik), Magdalena Zawadzka (Madelon, córka Cardillaca), Mieczysław Milecki (król Ludwik XIV), Barbara Horawianka (markiza de Maintenon), Czesław Kalinowski (La Regnie), Tadeusz Bartosik (Desgrais), Zygmunt Kęstowicz (hrabia de Miossens), Wanda Łuczycka (Martiniere), Maciej Borniński (Baptysta), Janusz Bukowski (służący markizy), oraz: Andrzej Chrzanowski, Lechosław Herz, Bogumił Stokowski

99 lat temu urodziła się jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, Wiesława Mazurkiewicz. Przez całe życie zawodowe występowała u największych. Najdłużej była aktorką Kazimierza Dejmka, Adama Hanuszkiewicza oraz Zygmunta Hubnera.

Los sprawił, że była bardzo podobna do jednej z najbardziej ustosunkowanych i … najsłabszych polskich aktorek, Niny Andrycz. Jeszcze w Łodzi u Dejmka pani Wiesława zdecydowała się sparodiować pretensjonalną diwę, w której zakochane były głównie dwie osoby: ona sama i jej mąż, jeden z najbardziej wpływowych polskich polityków komunistycznych, Józef Cyrankiewicz. W ten sposób wyjaśniała się tajemnica powodzenia i „kariery” Andryczówny. Jak również tajemniczego głosu jaki odezwał się w słuchawce telefonu, kiedy podniósł ją Adam Hanuszkiewicz. „Jedna Nina Andrycz w stolicy wystarczy” – zawyrokował głos, który bardzo dobrze wiedział o planach stołecznego Powszechnego, by łódzką aktorkę zaangażować na etat i do czołowych ról w planach repertuarowych.

Głos miał jednak władzę i siłę przebicia. I robił wszystko czego życzyła sobie największa porażka Teatru Polskiego w Warszawie. Także Pani Wiesława wylądowała w Krakowie, gdzie stworzyła wielką kreację tytułową w „Beatrix Cenci”. Rok później uczestniczyła już jako Rachela w próbach do „Wesela”. Już wkrótce wszyscy w nim występujący jak i cała Polska mieli przekonać się, jak wielką siłą przebicia miał Hanuszkiewicz. Aktorka wraz z mężem, równie wybitnym aktorem – Gustawem Lutkiewiczem, występowała z tym reżyserem aż do 1974 r. Wtedy to Zygmunt Hubner złożył im propozycję etatu w obejmowanym właśnie przez siebie teatrze (znów Powszechny). Tu zostali do końca.

Wiesława Mazurkiewicz występowała w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia a także filmach. Jej ulubioną rolą była matka „Faraona”. Kiedy rozmawiałem z Nią przwed 25 laty, nie ukrywała swojego żalu do inscenizatorów teatralnych, że nie zrobili z niej tragicznej aktorki dramatu antycznego. Występowała w produkcjach, które przyniosły jej popularność – „Stawce większej niż życie”, „Rewizji osobistej”, „Potopie” czy „Zmiennikach”. Wielkim sukcesem była jedna z jej ostatnich ról – i to dubbingowa! Któż bowiem do dziś nie pamięta niesamowitej barwy głosu polskiej profesor McGonagall w cyklu filmów o Harrym Potterze.

"Panna de Scudery" (1971) – Radiowy Teatr Sensacji

Premiera: 27.10.71

Autor: Ernst Theodor Amadeus Hoffmann

Reżyseria: Jan Bratkowski

Obsada: Wiesława Mazurkiewicz (Magdalena de Scudery), Jerzy Zelnik (Oliwier Brusson (nieznajomy)), Zbigniew Zapasiewicz (Rene Cardillac, złotnik), Magdalena Zawadzka (Madelon, córka Cardillaca), Mieczysław Milecki (król Ludwik XIV), Barbara Horawianka (markiza de Maintenon), Czesław Kalinowski (La Regnie), Tadeusz Bartosik (Desgrais), Zygmunt Kęstowicz (hrabia de Miossens), Wanda Łuczycka (Martiniere), Maciej Borniński (Baptysta), Janusz Bukowski (służący markizy), oraz: Andrzej Chrzanowski, Lechosław Herz, Bogumił Stokowski

Dzięki ROBERTUS. Ale nas rozpieszczasz!! Kolejna zaginiona archiwalna perła o ktorej nigdy nie slyszalem. Na pewno wyslucham.

Po prostu Rewelacja !!!